I would like my images to be ambiguous, at least for two reasons. In the first place because I think meanings should not be obvious many times. And in the second place, I like to leave some space for the spectators imagination. So don't ask me to explain my pictures: if words could do this I wouldn't be a photographer.
I like to put layer on layer on layer: it makes for more complicated images, in the same way that our thoughts and imagination (and maybe life) work. I observe the decaying world which shows its fragility and its beauty.
Sometimes I put my image on art paper with nineteenth century techniques: it seems to me that thus I increase the tactility of what I show. Surely I make a sensual kind of images, erotic even, since I appeal to the senses, and to emotions which capture the fragility, the provisional nature of anything due to die.
Over mijn werk
Het zou mij goed uitkomen dat mijn beelden dubbelzinnig zijn, en dat tenminste om twee redenen. Ten eerste omdat ik vind dat betekenissen niet al te evident aanwezig moeten zijn. Er moet dus, ten tweede, ruimte overblijven voor de verbeelding van wie naar de beelden kijkt. Vraag dus niet om mijn foto's uit te leggen: als woorden dat konden doen was ik geen fotograaf.
Ik leg graag laag op laag, dat zorgt voor een complexere beelden, op dezelfde manier dat onze gedachten en onze verbeelding (en misschien het leven zelf) werken. Ik observeer de vervallende wereld in haar kwetsbaarheid en haar schoonheid.
Soms deponeer ik mijn beeld op handgeschept papier met negentiende eeuwse technieken: het lijkt me dat op die manier de tactiliteit van wat ik toon meer zichtbaar wordt. Ik maak wellicht een sensueel soort beelden, erotisch (zinnelijk) zelfs, want ik spreek de zintuigen aan, en ook emoties die de kwetsbaarheid, het tijdelijk karakter van alles dat ooit moet sterven.